Euro-Children

 

  Geschiedenis

 

.
Inleiding: het ontstaan 

.
0.1. Een Antwerpse scoutsgroep voor oorlogswezen

.
Sinds 1946 was de stichter van Euro-Children, de priester Robert Matthieu (nu beter gekend als Father Robert), aalmoezenier van een scoutsgroep: de 18e Corneel Maynée - groep, die vergaderlokalen gebruikte in één van de overgebleven militaire domeinen, waar nu de ring rond Antwerpen loopt. In dat zelfde militair domein was ook een andere pas gestichte scoutsgroep aangekomen: de Prins Albert Scoutsgroep voor Oorlogswezen. Ook die groep zocht naar een aalmoezenier.

.

De groepsleider, Daniel de Duve, zoals Father Robert een oud-student van het Onze-Lieve-Vrouw College te Antwerpen, herinnerde zich waarschijnlijk de naam van zijn vroegere mede-student, en vroeg hem terzelfder tijd ook bekommerd te zijn om zijn verkenners en welpen.

Hoewel de leiding vanuit een christelijke inspiratie werkte, waren de scouts zelf afkomstig uit de meest uiteenlopende middens. Het waren jongens waarvan de vader tijdens de oorlog was overleden in een concentratiekamp of in eigen land om het leven kwam door de Duitse bezetter. Een groot deel van de jongens kwam uit ongelovige middens, sommigen hadden een communistische familie als achtergrond.

.

De Prins Albert Groep werd financieel in leven gehouden door een flinke groep weldoeners: kort na het einde van de oorlog waren er heel wat personen die graag hulp boden voor initiatieven ten bate van oorlogswezen. Dit gaf aan de groep een reeks mogelijkheden, waarvan andere scoutsgroepen toen slechts konden dromen: o.m. kampen in het buitenland.

.
 

Naarmate de jongens iets ouder werden, konden deze ingeschakeld worden in de leiding van de scoutsgroep. Dank zij alles wat ze in eigen familiekring hadden meegemaakt, stonden meerderen onder hen zeer open voor sociale projecten.

De aankoop van een tweedehands Britse staffcar, zou het begin worden van een lang avontuur ... dat begon in het "Europadorf -  Aachen". Deze eerste Siedlung voor heimatlozen, was een initiatief van Pater Pire (nobelprijswinnaar). 

 

.
Door bemiddeling van de plaatselijke directie van het Europadorp werd een project uitgewerkt, waardoor de scouts van de Prins Albertgroep er minstens één weekend per maand kwamen en er ontspanning brachten voor de talrijke kinderen. Het was een zinvol teken, dat juist deze jongens waarvan de vader door oorlogsomstandigheden om het leven kwam, velen  onder hen in Duitsland zelf, nu juist in dat land hulp wilden bieden aan andere kinderen, die uit hun eigen land waren verdreven.

.
0.2. Op zoek naar andere vormen van samenwerking

.
Door de permanente contacten van de scouts met de kinderen in Aken, werden tijdens de kersvakantie 1955 enkele van de kinderen opgenomen in gastgezinnen. Dit werd een groot succes, en voor de komende grote vakantie waren er reeds meer aanvragen van kandidaat-gastgezinnen dan er kinderen waren.  Er werd daarom getracht met de organisatie van de Europadorpen, meer bepaald met de persoon van hun stichter en toenmalige hoofdverantwoordelijke Pater Pire tot een samenwerking te komen. Om het eufemistisch te zeggen, met hem samenwerken bleek bizonder moeilijk. Bovendien was er ook geen uitbreiding voorzien van het dorp te Aken, waardoor het aantal kinderen beperkt bleef.

Toch bleef de stad Aken voor het latere Euro-Children een belangrijk symbool. In 1956 werd er een conferentie ingericht over het vluchtelingenprobleem in Europa. Hildegarde Feld, een Luxemburgerin, werkte in opdracht van het Amerikaanse NCWC (National Catholic Welfare Conference) in de vluchtelingenkampen van Baden-Wurttemberg . Tijdens haar uiteenzetting stelde ze uitdrukkelijk de vraag of de aanwezige vertegenwoordigers van allerhande organisaties geen kans zagen, ten minste tijdens de vakantieperiode enkele kinderen uit deze kampen op te nemen.

.

 

De leiding van de Prins Albertgroep ging akkoord een beperkte poging te ondernemen. Er werd overeengekomen dat Caritas-Stuttgart een veertigtal jongens mocht uitkiezen, die tijdens de vakantie zouden kamperen onder de verantwoordelijkheid van de Prins Albert Groep voor Oorlogswezen.

De leiding en de oudste jongens zorgden voor het kamp in de omgeving van Antwerpen. Op het kamp werd meteen gedacht aan een nieuwe en passende naam : geen oorlogswezen, maar "Jeugd zonder Land".

 

.
De jongens en de verantwoordelijken in Stuttgart waren zo tevreden over het kamp, dat onmiddellijk de vraag werd gesteld in de toekomst meer kinderen uit te nodigen ... ook meisjes en misschien ook kinderen in gastgezinnen.

Zo begon in 1956, tijdens de hogervermelde conferentie in Aken en het eerste experiment met een scoutskamp, de lange geschiedenis van Jeugd zonder Land. Na meerdere jaren werking zou nadien de naam worden veranderd in het huidige "Euro-Children".
 

Menu History

  

H10 updated 20.09.2010 pict