Euro-Children Geschiedenis

.

.

.

Het was vanuit haar bekommernis voor de Tsjechische jongeren dat ze begin 1990 te Antwerpen deelnam aan de raad van bestuur van Pax Christi Internationaal. Daar stelde ze expliciet de vraag wat de organisatie kon doen voor de nieuwe generatie studenten, die bij het einde van de basisschool of in het secundair onderwijs contacten zochten met het vrije West-Europa. Omdat de taak van Pax Christi eerder bij de bezieling lag dan bij een directe actie, verwees de voorzitter haar naar Euro-Children.

In het jubileumboek 50 jaar Euro-Children beschrijft  Father Robert het eerste contact dat daarop volgde, en dat aan de toekomstige werking van Euro-Children een nieuwe richting zou geven.

"De vergadering van Pax Christi had plaats in één van de lokalen van het klooster aan de Ossenmarkt, tien minuutjes  te voet van de toenmalige vestiging van Caritas-Antwerpen aan de Mutsaertstraat, waar ook de zetel was van Euro-Children. Een kort telefoontje, gelukkig was ik die namiddag op het kantoor, en een half uurtje later zat de enthousiaste Marie Kaplanová me te overtuigen toch iets te doen voor "haar kinderen".

"We waren er beiden van overtuigd dat onze ontmoeting, - we kenden elkaar niet - meer was dan wat men een louter toeval zou noemen. Na de vroegere hulpverlening aan duizenden kinderen van vluchtelingen uit het communisme, was dit mijn eerste contact met iemand uit Tsjechoslovakije, juist het land waar de grenzen het strengste werden bewaakt,  en dan nog iemand die midden in het verzet stond met kardinaal Tomášek en president Václav Havel.

"Marie moest een beetje verlegen toegeven, dat het meestal ging om kinderen uit overtuigd christelijke gezinnen, met ouders die meestal een universitaire opleiding hadden genoten ... maar die armer waren dan de meeste arbeidersgezinnen, die zeker in het toeristische Praag-in-heropbouw werk hadden gevonden."

Na deze samenkomst kon Marie Kaplanová aan haar vrienden in Praag melden dat er zeker een groep kinderen naar België in vakantie kon komen. Hoe de reis zou worden geörganiseerd en waar het geld zou worden gezocht, waren problemen die tijdens de volgende maanden wel een oplossing zouden krijgen.  

.

De samenkomst werd besloten met een eucharistieviering: het was de eerste maal dat zulke viering niet in het geheim moest gebeuren, zoals deze regelmatig plaats vonden tijdens het strenge anti-godsdienstige bewind in Praag. De volgende dag werd met de familie Kaplan en andere vrienden verder gepraat en werden ook concrete plannen gemaakt voor de reis van de kinderen . Het zoeken naar medewerkers in Praag en verantwoordelijken in Moravië en Slovakije kwam ook toen reeds ter sprake.

.

.

De reis was goed verlopen, behalve op één punt: niemand had voorzien dat de verhouding tussen de Tsjechen en de Slovaken ook bij de kinderen enkele problemen gaf. Ze wilden absoluut niet met elkaar in dezelfde compartimenten van de trein zitten. Dus ook bij deze kinderen reeds taal- en cultuurproblemen ... een paar jaar later zouden beide landen trouwens onafhankelijk worden van elkaar, en zelfs binnen de Europese Unie soms een verschillende eigen politiek volgen.

Tijdens het verblijf van de kinderen waren er geen problemen, en de terugreis verliep ook weer prachtig, dank zij de hulp van onze vrienden van Caritas-Wenen.

.

.

Ook voor Euro-Children had de opsplitsing gevolgen, omdat de selectie van de kinderen en de organisatie van de reizen plaatselijk moeten worden geörganiseerd. In hoofdstuk 7 zullen we de geschiedenis volgen van de werking in de Tsjechische Republiek, in hoofdstuk 8 deze van Sklovakije.

.

.