Euro-Children 

Geschiedenis

.

Hoofdstuk 10. Kroatische kinderen uit Kroatië en Bosnië-Hercegovina

.

Bij een eerste bezoek aan Zagreb bleek echter dat  Caritas Banja Luka een steviger samenwerking kon garanderen. Omwille van de te gevaarlijke toestand in Banja Luka zelf bevond het secretariaat van deze dienst zich in Zagreb, en werd er geleid door Dr. Anicic. Bij die gelegenheid ontstond ook het eerste contact  met Sister Mirna Matiċ, die nadien vanuit Banja Luka een grote hulp werd.

.
10.2 Geleidelijke groei van de organisatie in Kroatië
.
	Sister Mirna zal gedurende vele jaren, ook nog op dit ogenblik, de verbindingspersoon blijven tussen de Bosnisch-Kroatische gezinnen en Euro-Children. Toen de toestand in Banja Luka veiliger werd, verhuisde het secretariaat van Caritas terug naar Banja Luka. Sister Mirna werd er verantwoordelijk voor een medische consultatie en werd tevens belast met de oprichting van een internaat voor meisjes. Na een tijdelijke pastorale taak in de VS, kwam ze terug naar Zagreb, waar ze nu opnieuw verantwoordelijke is voor een meisjesinternaat. Minstens met één groep kinderen komt ze jaarlijks mee naar Antwerpen, waar ze steeds een hele reeks vrienden ontmoet.
.
In 1993 kwam er een eerste beperkte groep van 47 kinderen, allen uit de buitenwijken van Zagreb. Een deel van deze kinderen woonde in de wijk voor vluchtelingen, "Kozari Put" aan de stadsrand, in smalle straatjes. Tijdens een bezoek dat Father Robert bracht aan de Belgische ambassadeur was deze zo geïnteresseerd in het initiatief van Euro-Children dat hij vroeg één van de gezinnen in deze arme wijk te bezoeken. De verschijning van een wagen met officiële nummerplaat deed in heel de straat de ronde.
.
De kinderen hadden bij hun terugkeer heel wat nieuws te vertellen en maakten heel wat publiciteit voor de actie. Tijdens de voorbereiding hadden we het geluk - zie boven - een samenwerking te bereiken met Caritas Banja Luka, waardoor we voor het volgende jaar 118 kinderen konden uitnodigen en in 1995 reeds 153. Het jaar 1996 zou in zekere zin de definitieve doorbraak betekenen naar de werking in de toekomst. Euro-Children bestond 40 jaar, en dat was een gelegenheid om in Zagreb de banden steviger te maken tussen Euro-Children en Caritas Banja Luka. Father Robert, toen ook nog directeur van Caritas-Antwerpen werd met Vicaris Generaal Emiel Janssen (verantwoordelijk voor de caritatieve sector) uitgenodigd voor de viering in Zagreb.
.
Intussen had de bischop van Banja Luka, Monseigneur Franjo Komarica het met sister Mirna geregeld, dat we vanuit Zagreb naar Banja Luka zouden komen, om elkaar ook persoonlijk beter te leren kennen. De politieke toestand was nog zeer gespannen. Het gebied rond Banja Luka was bezet door Servische milities en werd beheerd vanuit Pale, hun hoofdkwartier. De toegangen vanuit Kroatië waren gesloten, men kon enkel vanuit Bosnië naar Banja Luka. Toch werd het voor ons geregeld. Er was een uitzondering voor de vrachtwagens van het Rode Kruis en Caritas, en natuurlijk legervoertuigen. Om de lange omweg via Bosnië te vermijden had Caritas verkregen dat we vooraf onze persoonlijke paspoortgegevens mochten faxen, en zo mochten we binnen via de grenspost van Gradiska. Een wagen van Caritas kwam ons afhalen aan de Kroatische zijde van de brug, en bracht ons via een lange en eenzame weg - bijna zonder verkeer - ter plaatse.
.
De ontvangst bij de bisschop was zeer hartelijk, hij vertelde uren lang over de problemen van de katholieke bevolking in de Republika Srpska, gaf ons - aan de hand van een reeks landkaarten - een duidelijk overzicht van al de plaatsen waar nog Kroatische families leefden en was uitermate dankbaar voor al de gezinnen  die "zijn" kinderen zouden opnemen. Enkele jaren later, in 2004 bracht bisschop Komarica een bezoek aan Antwerpen, bij gelegenheid van zijn opname in de Europese Eresenaat. Hij maakte van de gelegenheid gebruik ook meerdere gastgezinnen te ontmoeten, die speciaal naar het Caritashuis waren gekomen. Het was voor hem ook een gelegenheid om zijn dank uit te drukken aan al de vrijwilligers die betrokken zijn bij de werking van Euro-Children.
.
10.3 Uitbreiding van de werking in Kroatië en in Bosnië-Hercegovina.
.
	Tijdens ons eerste bezoek aan Banja Luka, brachten medewerkers van Caritas ons per jeep naar enkele plaatsen aan de stadsrand, om zelf te zien wat de gevolgen waren van de burgeroorlog voor de bevolking. De Servische milities hadden 90 % van de Kroatische bevolking verdreven. Een tiental priesters en een kloosterlinge werden vermoord, geen enkele kerk was nog bruikbaar. Ook de woningen van de meeste Kroatische gezinnen waren verwoest. Na de overeenkomst van Dayton zouden de gezinnen hun vroegere woning terugkrijgen, maar wat kunnen ze in de Republika Srpska aanvangen zonder werk ?

De moeder van het gezin, Visnja Matoseviċ die een full time betrekking heeft in een Kroatisch bedrijf in Zagreb, aanvaardde onmiddellijk deze taak. Sindsdien zorgt zij gans het jaar door voor de contacten met de ouders.

.

Bij een nieuw bezoek aan Kroatie werd onze aandacht gevraagd voor een andere groep die graag kinderen zou toevertrouwen aan Euro-Children. Zo werd het kleine plaatsje Plaški ingeschakeld, en vanuit deze plaats zou een grotere samenwerking ontstaan met heel die regio.

.

.

De directie van Caritas Gospic heeft aangeboden de plaatselijke vertegenwoordigers van Euro-Children (allen vrijwilligers) in deze regio te helpen bij de selectie en voorbereiding van de kinderen en tevens bij de voorbereiding van de administratieve documenten. We zijn zeer blij met deze hulp. Hoewel het werk van vrijwillige helpers ten zeerste wordt gewaardeerd, is de hulp en begeleiding van beroepskrachten een noodzaak geworden.

.

.

H11 updated 20.09.2010 pict